Dag Octavie Wolters, welke plek hebben prentenboeken in jouw oeuvre?

Ik debuteerde in 2016 met een roman met de titel “Voorland”. Daarna volgde “Slot”, een autobiografisch boek.  Slot is voor mij de overgang van romanschrijver naar prentenboekenmaker. Het is een boek met dagboekfragmenten waarin ik schrijf over de weg uit een hele zware depressie en ik heb er linosneden en pentekeningen in verwerkt die ik in die periode maakte. Daarna volgende drie prentenboeken: “Het lied van de spreeuw”, “Dit gaat nooit voorbij” en “Jij bent mijn begin”

Waar gaat jouw laatste prentenboek “Jij bent mijn begin” over?

“Jij bent mijn begin” kwam eind 2025 uit. Het gaat over Haassie, een jong haasje dat op zoek gaat naar zijn oorsprong. Waar komt hij vandaan? Hij rent door de velden, door de seizoenen, langs alle dieren, met de rivier als trouwe metgezel. Uiteindelijk ontdekt hij dat  waar hij naar op zoek was juist heel dichtbij is. Haassie bestaat echt, het is het knuffelhaasje dat ik kreeg toen ik twee was. Hij staat nog steeds op mijn nachtkastje. Als ik naar hem kijk voel ik de warmte van mijn jeugd. Ik wilde een boek maken om iedereen die dat nodig heeft diezelfde warmte te geven.

Hoe ga je te werk bij het illustreren van een prentenboek?

Een nieuw boek maken begint voor mij altijd met het beeld. Ik krijg beelden in mijn hoofd en dan ga ik die tekenen en uitwerken in linosneden. Er zit nog geen echt idee achter, ik heb nog geen verhaal bedacht. Pas als ik een stuk of zes prenten klaar heb ga ik ze naast elkaar leggen. Dan kijk ik wat de rode lijn is en wat ze me te vertellen hebben. Daarna ga ik pas schrijven. Een boek maken is voor mij een diep gevoel van vertrouwen hebben in mezelf. Het weten: alles wat er komt is goed, alles wat ik maak dient een doel.

Er is heel veel veranderd in mijn werkproces tussen mijn debuut en nu. Ik ben erachter gekomen dat alleen schrijven te zwaar voor me is. Schrijven trekt me naar de diepte en ik heb het lichte, het beeldende nodig om de balans te vinden. Als ik schrijf word ik zo in mijn verhaal en personages gezogen dat ik mezelf steeds meer kwijtraak. Het beeldende houdt me juist op de wereld, in het hier en nu. De depressie heeft me dit heel goed duidelijk gemaakt. Het was een helse periode maar nu weet ik wel veel beter hoe mijn proces werkt en wat ik nodig heb.

Is het werken met linosneden niet erg tijdrovend?

Ik maak geen illustraties, ik maak autonome kunst. Ik maak mijn werk niet bij een tekst of verhaal. Ik maak het omdat ik het wil maken, het staat op zichzelf. Dat is een groot verschil, in mijn proces mag alles zo lang duren als het zelf wil. Lino’s maken is tijdrovend, maar dat kunnen andere technieken ook zijn. De korte weg bestaat niet in de kunst, als je denkt dat je je ergens snel van af kan maken dan kom je altijd bedrogen uit.

Voor mij is linosnede speciaal omdat het een spel van licht en donker is, daar houd ik van. Ik ben al mijn hele leven bezig met lino. Op mijn negende maakte ik mijn eerste afdruk en ik kan me elke keer nog verwonderen over de scherpe contrasten. Dat vind ik het mooiste dat er is. Gutsen brengt me in een cadans, ik snij weg wat overbodig is en dat ruimt enorm op in mijn hoofd.

Waar werk je nog meer aan?

Ik voel me allround beeldend kunstenaar. Naast schrijven maak ik allerlei autonoom beeldend werk. Linosneden, maar ook grote houten objecten. Op dit moment ben ik bezig met een project waarbij ik alle creatieve mensen van Nederland heb opgeroepen om houten speelgoedblokjes te beschilderen naar gelijkenis van henzelf. Ik wil zo een museumzaal gaan vullen met duizenden blokpoppetjes, een letterlijke ruimte voor de kunstenaar.

Heb je zelf een aantal favoriete prentenboeken?

Er zijn geen speciale prentenboeken die voor mij als voorbeeld dienen. Mijn werk speelt zich altijd af in het grijze gebied tussen kinderen en volwassenen. Ik maak graag boeken die door beide groepen geconsumeerd kunnen worden. Het meest geïnspireerd raak ik door kunstenaars en ontwerpers die in datzelfde snijvlak zitten. Floris Hovers, Tanja Ritterbex, Gustav Westman, en wat ouder: Roy Lichtenstein bijvoorbeeld.

Heb je tot slot nog tips voor beginnende schrijvers en illustratoren?

Luister naar je diepste innerlijke stem en maak wat je voelt dat je moet maken. De beelden zijn er al, je hoeft ze alleen maar naar de oppervlakte te trekken en te maken. Heb je last van een innerlijke criticus? Als je hem in een hoekje schopt zal hij zich altijd terugvechten dus neem hem in je hand en vraag wat hij te zeggen heeft. Pas dan kun je een manier vinden om hem van repliek te dienen. Bedenk: alles is goed, alles is onderdeel van je proces en alles mag er zijn.

Wil je meer weten over Octavie Wolters, over haar prentenboeken en haar werk als kunstenaar? Bezoek dan haar eigen website!